نوشته شده توسط محسن اسماعیلی در شنبه دوازدهم خرداد 1386 ساعت 23:29 | لینک ثابت |

شب چو ماه آسمان پر راز
گرد خود آهسته مي پيچد حرير راز
او چو مرغي خسته از پرواز
مي نشيند بر درخت خشك پندارم
شاخه ها از شوق مي لرزند
در رگ خاموششان آهسته مي جوشد
خون يادي دور
زندگي سر ميكشد چون لاله اي وحشي
از شكاف گور
از زمين دست نسيمي سرد
برگهاي خشك را با خشم مي روبد
آه ... بر ديوار سخت سينه ام گويي
نا شناسي مشت ميكوبد
بازكن در ... اوست
باز كن در ...اوست
من به خود آهسته ميگويم
باز هم رويا
===============

نوشته شده توسط محسن اسماعیلی در شنبه دوازدهم خرداد 1386 ساعت 23:11 | لینک ثابت |